Thoughts

Ik ga het es effe anders doen (back to my terms)

Vandaag een persoonlijke noot. Een belangrijke voor When Sara Smiles – voor mij, althans. Ik ga namelijk een tijdje stoppen met alle influencertoestanden en minder sociaal en wat egoïstischer zijn. Ik merk namelijk dat het me steeds meer tegen staat, en dat ik die super sociale kant – mede door ontwikkelingen en lessen in mijn leven – niet zo goed (meer) trek. Ik heb besloten om komende maanden geen samenwerkingen meer te doen, en ook events bezoeken, duurzame initiatieven promoten (op aanvraag) en alle berichten beantwoorden zet ik op een heel laag pitje. Het doel is heel simpel: ik wil weer terug naar de kern en focussen op waar ík blij van word. Ik wil terug naar waarom ik When Sara Smiles ooit ben begonnen: 100% vanuit mezelf schrijven.  Autonoom en onafhankelijk. Ik zal je uitleggen waarom ik dat zo graag wil. Pas op: het wordt persoonlijk 🙂

 

Over waarom ik When Sara Smiles ben begonnen, over hoe mijn platform zich heeft ontwikkeld en over de druk die dat met zich meebrengt

 

De duurzame modewereld is fantastisch. Door mijn platform heb ik de afgelopen jaren ontzettend veel inspirerende mensen en merken mogen ontmoeten. Ik begon When Sara Smiles ooit om mijn kennis over de mode-industrie te delen, en mensen mee te nemen in mijn persoonlijke duurzame modereis, om ze zo hopelijk ook te stimuleren om zélf duurzame stappen te zetten. Ik wilde inhoud met mijn persoonlijke verhaal combineren. Dat is ‘míj’. Door de tijd heen werd dat goed opgepikt. Niet alleen door enthousiaste lezers; ook door merken. De duurzame modewereld is een klein wereldje, vooral de Nederlandse – en dan kom je al snel op de radar bij merken, agencies, events en andere duurzame initiatieven. Zo ontstaan er samenwerkingen. Het voelt goed om duurzame krachten te bundelen, het voelt goed om mooie initiatieven een podium te geven en bovendien voelt het goed om een vorm van (kleine financiële) waardering te krijgen voor alle tonnen tijd en energie die ik in mijn gratis platform stop.

Maar door de tijd heen is het veel geworden. Als je op de radar bent van mensen en goed gevonden wordt, willen steeds meer mensen je hulp. Inmiddels krijg ik dagelijks veel berichten voor samenwerkingen, events, of ik bij merken op bezoek wil komen om hun collectie te bekijken (en daarover schrijven), mensen die een koffiedate willen (soms zeggen ze niet eens waarom), voor afstudeerinterviews, van merken die een pop-up shop hebben en of ik dat wil promoten, van merken die vragen of ik hun product wil uitproberen en erover wil schrijven (doe ik eigenlijk nooit), van platforms en merken die willen dat ik hun campagne of event onder de aandacht breng en persberichten. En dan zijn er nog de vele (superlieve en leuke!!!) berichten via Instagram.

En ik waardeer al die berichten enorm. Iedereen is lief en leuk. Ook de influencerwereld is leuk. Alle events, merken, aandacht en kansen zijn ook superleuk. Maar door al die leuke dingen (en het moeten beantwoorden van al die berichten) kom ik niet meer toe aan hetgeen dat ik het liefste doe: schrijven. Over wat ík belangrijk vind. Het voelt een beetje alsof iedereen aan me trekt en iets van me wil, hoe goedbedoeld ook. Het voelt slecht om dingen af te wijzen. Het wringt. Ik wil iedereen aandacht geven, maar daardoor wijk ik af van mijn persoonlijke missie. Dat moet anders.

 

Let’s get personal: ook nog ‘effe’ m’n leven omgegooid

 

Bovendien is er in mijn persoonlijke leven veel gebeurd waardoor ik me heel bewust ben geworden van wat ik het állerbelangrijkst vind. Sterker nog: het afgelopen jaar stond mijn leven op z’n kop (emotioneel, dan. Eigenlijk mag ik niet zeuren, want ik mag dankbaar zijn dat zowel ik als mijn dierbaren gezond zijn. Maar voor een supergevoelig meissie als ik was het best veel in één keer). Ik zei de baan op waar ik 7 jaar werkte, maar die me niet (meer) gelukkig maakte en mijn relatie van 7 jaar ging uit, door een intens en dramatisch liefde-van-mijn-leven-verhaal waarvan ik je de details ga besparen. Lang verhaal kort: alles in me zei dat ik een andere kant op moest en na lang twijfelen, wist ik dat ik – hoe doodeng ook – het roer om moest gooien. Vervolgens ben ik in een aantal maanden tijd 7 keer verhuisd (wat is dat met het getal 7?) en zat ik elke keer voor een korte tijd in het huis van iemand die op vakantie of op reis was. Ik kon niet aarden tussen de spullen van iemand anders, en zonder vaste baan (freelance) en kort na mijn break-up viel dat me zwaar; ik sliep slecht en emotioneel vroeg het veel van me. Intussen begon ik aan een nieuwe en drukke baan bij Kuyichi, een mooie kans om een prachtig merk langzaam opnieuw op te bouwen. Merken bouwen is mijn passie, dus ik móest ‘m pakken. Ik ging verder met de liefde van mijn leven die ik hierboven noemde (dat durf ik écht te zeggen, nog nooit heb ik zo lang en goed over iets nagedacht en voelde iets zo goed); we bouwden vol energie en liefde aan onze relatie en het betekende dat we al snel gingen samenwonen. Sinds de laatste verhuizing kwamen daar ook nog zijn twee kindjes (soms) bij. Aangezien ik geen ervaring heb met alles dat hiermee te maken heeft, vind ik het familieleven (bovenal fantastisch en ook) best wel pittig, ik sta continu ‘aan’. Al het bovenstaande is mijn eigen keuze geweest. Het lijkt misschien impulsief voor een buitenstaander, maar ik weet wat ik doe en ik ken mezelf beter dan ooit. Alle schuifjes staan nu eindelijk goed 🙂

Maar met al die veranderingen is When Sara Smiles – zoals het nu is –  teveel. Ik ben structureel overprikkeld; indrukken en zorgen blijven in mijn hoofd hangen en ik voel een continue druk om mensen te helpen en berichten te beantwoorden. Mijn inbox zit stampvol en ik merk dat ik me er steeds meer voor af begin te sluiten. Waar is die uitlaatklep gebleven? Dat persoonlijke, de vrijheid die ik ooit voelde? En waarmee ik denk dat ik het meest van waarde ben?

 

Ik ga weer prioriteiten stellen en terug naar waarom ik When Sara Smiles ooit ben begonnen: in vrijheid schrijven over wat ík belangrijk vind. Dus even geen samenwerkingen, events en andere dingen die me daarvan kunnen afleiden, hoe leuk ik ze ook vind.

 

Ik moet prioriteiten stellen. De keuze is makkelijk. Mijn grootste prioriteit is met mijn grote liefde gelukkig zijn en een veilige, stabiele basis creëren voor onze toekomst. Daarna komt mijn baan bij Kuyichi, die momenteel ontzettend druk is, maar me ook veel voldoening geeft. En daarna komt When Sara Smiles. De tijd die ik daarvoor heb, wil ik 100% kunnen gebruiken voor wat ík wil. Ik heb tenslotte een baan (ook al werk ik minder om aan When Sara Smiles te werken) en ik heb de inkomsten minder hard nodig dan andere influencers. Laat staan de likes en de aandacht, daar doe ik het niet voor. Bovendien heb ik de afgelopen tijd veel geleerd over minimalisme en daardoor heb ik minder nodig. Ik leef liever zuiniger en met meer vrijheid. Daarom heb ik besloten om de komende tijd geen actieve samenwerkingen te doen en de hele influencerwereld los te laten. Ik blijf gewoon schrijven en posten op mijn Instagram , maar ik wil af van de druk om altijd maar anderen te moeten helpen en overal mijn gezicht te laten zien.

Zo. Dat is eruit. Alleen de keuze maken voelt al vrij 🙂 Toch wil ik iedereen bedanken voor de berichten en lieve woorden die ik ontvang. Ik lees én waardeer ze allemaal. Ik hoop dat jullie – en dan heb ik het vooral naar de merken – het begrijpen.

Heel veel liefs,
Sara

 

4 Comments

  • Goed dat je kiest voor wat goed voelt voor jezelf!

    Beantwoorden
  • You go girl!! Een dappere en super belangrijke stap. Bloggen is gewoon echt enorm veranderd met het influencen erbij. Juist dat helemaal-eigen-stukje-internet maakt het ermee bezig zijn zo leuk en dat moet soms weer even sterk gevoeld worden. Veel succes met al deze nieuwe beginnen na zo een bizarre tijd. X Sarah

    Beantwoorden
  • Ik reageer eigenlijk nooit, maar nu wel: Je bent een topper 🙂

    Beantwoorden
    • Ahhh, wat een súperlieve reactie… ik zit hier met een glimlach 🙂 Dankjewel, liefs!

      Beantwoorden

Write a comment