Daily thoughts

Vleesverlangen

Mijn relatie met vlees is een beetje een vreemde. Op de één of andere manier ben ik er niet trots op, er zit iets dubbels in. Want aan de ene kant hou ik enorm van dieren. Hoewel ik niet zoveel met kippen heb, vind ik ze heel schattig. Die bolle lijfjes op superdunne pootjes, die ‘random’ blik met dat schichtig rondkijkende koppie. Koeien vind ik lief. Die trouw kijkende ogen, de rust die ze uitstralen. En varkens vind is geweldige dieren. Ze zijn superslim, enorm sociaal en ik kan me wel vinden in hun onverzadigbare drang om alles wat los en vast zit op te vreten (en als je Chris P. Bacon volgt, hoef ik al helemaal niks te zeggen… the cutest).

Tegelijkertijd ben ik zo’n type dat – ondanks mijn liefde ervoor – bovenstaande dieren wel opeet. Ik ben verre van een allround meatgirl, hoor (ik eet het vrijwel alleen met het avondeten, lang niet elke dag en ik vermijd zachte vleesproducten als filet american, broodbeleg, bijna alle worsten, kluifvlees en alle vormen van spek), maar ik kan wel écht genieten van een lekker biefstukje, een kwaliteitshamburger van goed vlees die je nu in elke hipstertent vindt, of een ambachtelijk kroketje. En dat eet ik allemaal met een kop-in-het-zand-steek-mentaliteit. Het is niet het coolste om van mezelf te zeggen, zo in het openbaar, maar het is nu eenmaal zo. En ik vind dat ik dat onderhand maar weer eens onder ogen moet komen.

CONFESSIONS: VAN VEGETARIËR TERUG NAAR VLEESLIEFHEBBER. WHAT HAPPENED?!

‘Wéér’, ja. Want het zal je misschien verbazen, maar ik ben van mijn 18e tot mijn 25e vegetariër geweest. 11 jaar geleden besloot ik te stoppen met vleeseten. Cold turkey, door een ervaring die grote indruk op me maakte. Ik was net aan mijn opleiding Social Work begonnen en ik zat in de bus naar school. Midden op de snelweg kwam de bus in een stilstaande file terecht, precies naast een slachtwagen vol met varkens. Ik keek uit mijn raam en ik zag minutenlang bange koppies, en snuitjes die smachtend naar buiten reikten, naar het kleine straaltje daglicht dat misschien wel het eerste was dat ze ooit hadden gezien. Soms hoorde ik een bange schreeuw. En dat kwam keihard binnen bij me. Ik probeerde mijn tranen te bedwingen, maar ze stroomden stiekem over mijn wangen. Op dat moment besefte dat ik niet meer aan de vleesindustrie wilde meewerken. Het stond zó haaks op mijn principes (goed zijn voor elk levend wezen en het laatste wat ik wilde, is een levend wezen pijn doen, of het leven ontnemen), dat ik het roer omgooide. Ik bande vlees uit mijn leven en dat voelde onwijs goed. Mijn omgeving reageerde overigens uitsluitend positief, iets dat ik niet had verwacht.

7 jaar lang heb ik geen enkel stukje vlees gegeten. Soms miste ik het, maar ik had het ervoor over. Ik weet niet precies wat er gebeurde, maar enkele jaren geleden begon ik weer nieuwsgierig te raken naar vlees. Ik denk dat het te maken heeft met mijn studententijd. Ik ging op mezelf wonen, weg van mijn broertje. Hij was de enige vegetariër die ik kende en daarmee mijn medevegetariër en houvast (hij is nog steeds vegetariër, overigens. Al 13 jaar). Bovendien ging ik losser leven, meer experimenteren en de vele eetdates en vette-happen-na-het-stappen maakten dat ik steeds gemakkelijker ging denken. Op een gegeven moment dacht ik steeds vaker na over hoe een broodje kroket ook alweer proefde. Of een goede biefstuk. Mijn nieuwsgierigheid groeide met de dag – en mijn onverschilligheid ook (ook naar kleding trouwens, ik ging meer kopen en raakte een beetje modeverslaafd). Op een gegeven moment hield ik het niet meer, ik was té nieuwsgierig en dacht “fuck it”. En toen at ik mijn eerste broodje kroket sinds 7 jaar. MÁN, wat smaakte dat goed. Zo goed, dat ik ook een rookworst uitprobeerde. En een malse biefstuk. En nog een broodje kroket. Het hek was van de dam.

Tot op de dag van vandaag eet ik weer vlees. Het is erin geslopen, zo erg dat ik er op een gegeven moment niet eens meer over nadacht. Toch ben ik het afgelopen halfjaar weer bewuster gaan nadenken over mijn vleesconsumptie, mede door mijn groeiende liefde voor idealistischer en duurzamer leven. Tegenwoordig eet ik grotendeels biologisch vlees. En als ik heel eerlijk ben, baal ik van dat eerste broodje kroket. Ik weet hoe hypocriet het klinkt, want ik weet ook wel dat ik er zelf bij was en als ik het niet had gewild, ik sterk had moeten zijn. En dat ik blijkbaar niet zó’n dierenliefhebber ben als ik zou willen, omdat ik ze anders simpelweg niet op zou eten.

Ik voel me steeds slechter over mijn vleesgedrag. Ik kan namelijk niet goed voor mezelf rechtlullen waarom ik dieren eet en dat vind ik vreemd. Ja, ik vind vlees gewoon lekker. Maar dat vind ik (voor mezefl) een verdomd slechte reden om het leven van een dier te nemen. Ik heb het niet nodig. Ik wil niet dat dieren voor mij lijden of sterven. En toch werk ik eraan mee. Wat zegt dat over mij?


12347721_1114390275250324_6414375219437530061_n

DE DOCUMENTAIRE ‘VLEESVERLANGEN’

Afgelopen donderdag keek ik met mijn vriend naar Vleesverlangen. In deze documentaire gaat Marijn Frank (televisiemaakster en zelfbenoemde vleesjunk) op zoek naar hoe diep haar liefde voor vlees eigenlijk gaat, en gaat ze haar ultieme confrontatie aan door zichzelf de opdracht te geven om zelf een koe te doden en te slachten. Ik zag hoe ze in de documentaire worstelde met dubbele gevoelens en associaties: als ze zag hoe een koe werd gedood, voelde ze zich verdrietig en at ze even geen vlees meer. En als ze sprak met gemotiveerde vleesverwerkers, at ze wel vlees. En oh, wat was dit herkenbaar. Ook ik kan na zielige beelden (die overigens niet slechts ‘zielige beelden’ zijn, maar de keiharde werkelijkheid, dat moeten we niet vergeten!) even helemaal van mijn apropos zijn. Niet snappen waar-the-fuck het fout is gegaan in de mensheid en mezelf voor mijn stomme kop slaan dat ik aan dergelijke praktijken meewerk.

 

vleesverlangen

WAAR JE AAN BIJDRAAGT, MOET JE ONDER OGEN KUNNEN KOMEN, VIND IK.

En daar zat ik dan, donderdagavond, met knikkende knietjes op de bank. Van de voorstukjes wist ik dat ze zelf een koe zou gaan doden (of in ieder geval verdoven) en om mezelf recht in de spiegel aan te kunnen kijken, vond ik dat ik móest kijken. Ook op de moeilijke stukjes, onder het mom van “weet waar je aan bijdraagt”. Toen de koe in de docu dood moest, maakte ik – om zo min mogelijk te hoeven zien (oké, het was een beetje valsspelen) – een kijkdoos met een piepklein gaatje van mijn handen en keek er met tranen in mijn ogen door mijn oogwimpers heen. Ik vond dat ik het móest zien; het was tenslotte waar ik aan bijdraag. En dat moet je onder ogen kunnen komen, vind ik. Achteraf had ik het erover met mijn vriend. Ik vind hem veel congruenter in zijn gedrag dan mezelf en daar heb ik bewondering voor. Hij eet vlees, bewust, en kan ernaar kijken als het dier wordt geslacht. Hij zou het zelfs zelf een keer willen doen, omdat hij dat goed vindt: als je vlees eet, moet je eigenlijk ook zelf het dier kunnen slachten, of er in ieder geval naar kunnen kijken. Alleen dan ben je écht integer bezig. Ik vind dat hij gelijk heeft. En ik voel me extra dubbel over mezelf.

Het onderwerp houdt me bezig. Ik snap niet goed hoe mijn hoofd werkt: ik wil het goede doen, maar ik doe iets dat ik slecht vind en ik voel me er vervolgens rot over, maar ik pas mijn gedrag maar weinig aan. Alsof het een verslaving is, maar dat kan toch niet…? Ik zit er weer aan te denken om vegetariër te worden, of in ieder geval meer flexitariër dan ik nu ben. Nu weet ik ook wel dat de dieren niks aan al dat gedenk hebben, zonder dat ik overga op actie. Maar ik beloof bij deze plechtig dat ik ook op actie zal overgaan. En ik vind dat we onszelf continu bewust hebben te houden van wat er speelt. Weten waar je aan bijdraagt is zó belangrijk! We (niet iedereen, dat weet ik heus wel, maar ik generaliseer even voor het gemak) sluiten graag onze ogen voor wat ons niet aan staat. We (ik ook!) zien dieren graag als producten, omdat het de emotie verdringt. Maar dat lapje vlees is een levend dier geweest dat misschien wel een verschrikkelijk leven heeft gehad en doodangsten heeft uitgestaan. Ik zeg niet dat je geen vlees kunt eten als je van dieren houdt. Dat moet ieder voor zich weten, en ik zal er anderen nooit om veroordelen. Maar ik vind het wél belangrijk dat we ons bewust zijn van de consequenties als we ergens voor kiezen. Dat geldt voor fast fashion, maar ook voor food – en álles. Ik hou je op de hoogte van mijn vleesverlangen… en ik ben benieuwd waar het heen gaat!

9 Comments

  • Het menselijk lichaam is gemaakt om vlees te eten; ons gebit, ons verteringstelsel. Dus het is menselijk om vlees te eten. Dat is wat ik altijd denk en zeg tegen mezelf.

    Ik zou het liefst biologisch vlees eten; van dieren die een fijn leven hebben gehad, en vreedzaam (niet in stress) zijn gedood. Zoiets als waigu vlees.
    Helaas is dit wel een stuk prijziger (al het “eerlijke” is helaas wat duurder) maar ook lekkerder. Ik zou dan bijv minder vlees eten, maar wel lekkerder en “eerlijker”
    Echter is het ook zo makkelijk om bij de appie gehakt te kopen…..

    Beantwoorden
    • Dat het lichaam zogenaamd voor iets gemaakt is niet perse een reden om iets te blijven doen? Menselijk? Als ik jou was zou ik me iets meer in de vleesindustrie verdiepen.. Helaas bestaat er geen ‘goedhartige” slachting en dus lijden alle dieren uiteindelijk, ook wanneer iets biologisch is. Daarnaast heeft het menselijk lichaam geen vlees nodig, het is niet gezond!

      Beantwoorden
      • We leven in 2016. Het menselijk lichaam heeft absoluut geen vlees meer nodig om ons gezond te houden. Sterker nog, een ontzettend groot deel van de huidige vleesproducten die in de schappen liggen zijn kankerverwekkend. Het is misschien de moeite waard om wat onderzoeken te lezen hierover.

        Ik ben zelf sinds mijn 12e vegetariër en tegenwoordig veganist. Klinkt veel extremer dan het in werkelijkheid is. De waardes (ijzer, b12, etc) die onlangs zijn gemeten in mijn bloed zijn allemaal top, sterker nog, de dokter vertelde mij dat hij nog nooit zulke goede getallen heeft gezien. Vegetariër zijn vond ik trouwens ontzettend makkelijk, vooral nu er steeds meer vleesvervangers op de markt komen (denk aan bijv. de Vegetarische Slager). Ben overgestapt naar vegan, omdat ik er op een gegeven moment achterkwam dat de zuivelindustrie misschien nog wel schrijnender is dan de vleesindustrie. Als je eieren koopt in de winkel (bio of niet bio) dan werk je indirect mee aan de slachting (lees: levende versnippering) van miljoenen mannelijke kuikentjes (dat zijn nl. “bijproducten” van deze industrie). Aan melk kleeft ook het een en ander; kalfjes die direct weggerukt worden van hun moeder (zodat wij de melk kunnen “stelen”), melkkoeien die compleet uitgeput raken van het continue zwanger zijn en na jaren van uitbuiting op een veel te lange, uitputtende rit worden gesmeten zonder eten en drinken – alsof ze niks waard zijn. Hier kon ik simpelweg niet meer aan meewerken door er geld in te stoppen. Als ik hier alleen al aan terugdenk, geeft het me motivatie om zuivelproducten in de supermarkt te laten staan en in plaats daarvan een pak havermelk in mijn mandje te gooien.

        Beantwoorden
  • Ik heb een klein stukje van de documentaire gezien, maar pff.. wat vond ik dat een vervelende vrouw om aan te horen zeg! Haar innerlijke gevecht tussen ‘morele kwesties’ en het ‘ja ‘maar het is zo lekkewwrrr’. Brr.. Val iemand anders hier maar mee lastig.

    Margot, het is ook heel natuurlijk dat na iedere keer dat je seks hebt gehad de kans bestaat dat je een nieuwe koter op de wereld zet. Gelukkig hebben we ook nu de keus om daar op geheel onnatuurlijke wijze iets aan te doen. Dit lijkt een totaal ander onderwerp, maar als we het over de kwestie ‘natuurlijk of niet’ hebben toch een grote overeenkomst met de keuze van vlees eten.
    Wij leven tegenwoordig met de luxe dat we kunnen kiezen om vlees te eten of niet. Hetgeen parallel staat of we er voor kiezen mee te doen aan dierenleed of niet (of minder).
    Vele studies hebben g=daarbij aangetoond dat vegetarisch en ook veganistisch voedingspatroon uitermate gezond en voedingsrijk kan zijn. Dit is voor mij reden genoeg om vlees en veel dierlijke producten te schrappen van mijn menukaart.

    Vlees produceren op grote schaal gaat trouwens nooit diervriendelijk. Daarbij bestaat er niet zo iets als vreedzaam geslacht worden..

    Beantwoorden
  • Bedankt voor je eerlijkheid: de meeste mensen beseffen net als jij wat hun vlees eten betekent voor de dieren,het milieu,en de derde wereld, maar anders dan jij stoppen ze die kennis weg en gaan ze gewoon door met vleeseten.
    Misschien kan het je helpen als ik zeg dat die vreselijke vrachtwagens met varkens die je vernoemt tegenwoordig helemaal dicht zijn – je kan de varkens niet meer zien. Ik heb sterke vermoedens dat ze – de vleesindustrie- dat gedaan hebben,expres, om reacties zoals de jouwe te vermijden. Om bewust het leed van de dieren te verbergen… Veel succes met de vleesvermindering!

    Beantwoorden
    • Oh, dat is wel heel erg. Ik zie nog wel regelmatig vrachtwagens rijden met kleine open stukjes, waardoor ik nét wat varkenssnuiten kan zien. Is dit dan biologisch transport (omdat ze nu dus helemaal dicht zijn), of weet jij hoe dat zit? En dankjewel, working on it! 🙂

      Beantwoorden
      • Ik woon in België, en hier zijn die vrachtwagens in ieder geval dicht… Verder weet ik niet hoe het zit.
        Groetjes!

        Beantwoorden
  • Ik vind het heel mooi om je ‘struggle’ te lezen, en dat je je ogen niet sluit voor deze vreselijke industrie. Daarom hoop ik ook echt dat het je lukt om weer over te stappen naar vegetariër (of misschien ooit wel vegan). Er zijn goede documentaires beschikbaar zoals Cowspiracy, waarbij ook het milieuaspect wordt belicht. Misschien geeft het wat extra motivatie. En zoals ik al schreef in mijn ‘rant’ hierboven zijn er superveel lekkere vleesvervangers tegenwoordig. Heb je die al eens geprobeerd? Sommige producten zijn haast niet van echt vlees te onderscheiden. Probeer eens de kipstuckjes bijv! Ik denk dat dat soort dingen het zo veel makkelijker maken om echt vlees te laten staan. Toen ik 6 jaar geleden iets met mijn vriend kreeg was hij hardcore vleeseter (ik vegetariër), ondertussen zijn we wijzer geworden en allebei vegan, en happy, en gezond. 🙂

    Super veel succes <3

    Beantwoorden
    • Thanks voor je reactie en je ‘rant’, haha 😉 Ik heb Cowspiracy een tijdje geleden gezien, en dat heeft me inderdaad ook wel aan het denken gezet. Ik merk wel dat zulke gedachten bij mij altijd een hele lange incubatietijd nodig hebben (of hoe noem je dat met gedachten? Haha), ik heb mijn gedrag iets veranderd door minder zuivel te gaan consumenteren, al is mijn kaasconsumptie nog niet verminderd. Ik vind goede, Franse kazen het lekkerste dat er is en om dat aan te passen, gaat ooit grover geschut nodig zijn. Maar ik drink al vrijwel geen melk meer door die docu, dat is al heel wat voor mij. Het zette me aan het denken dat een man (wetenschapper? Ik weet het niet meer) zei dat melk een product is om kalveren snel te laten groeien. En dat het helemaal niet bedoeld is voor mensen – daar is moedermelk tenslotte voor. Die uitspraak is wel blijven hangen: we hebben het niet nodig, we hebben onszelf een mentaal model aangeleerd waarin we zeggen dat het goed voor ons is. Maar inderdaad, inmiddels zijn er zoveel meer alternatieven die qua voedingswaarden minimaal hetzelfde effect bereiken op ons lichaam, dat het gewoon niet meer te rechtvaardigen valt. Hetzelfde geldt voor de vleesindustrie. Ik vind het werkelijk verschrikkelijk wat er gebeurt, maar ik merk dat ik mijn gedrag in kleine stapjes moet aanpassen. Twee maanden geleden kocht ik vrije uitloopeieren, nu koop ik de biologisch. We eten steeds vaker vegetarisch (met huge BBQ-terugvallen hoor, dat moet ik wel toegeven) en experimenteren met vleesvervangers. Die kipstuckjes van de Vegetarische Slager – awesome merk trouwens!!!! – zijn inderdaad heerlijk, en veel lekkerder in textuur dan die van vergelijkbare merken. Ik weet niet waar ik uit kom, maar ik merk dat ik op dit gebied beetje bij beetje, op een slomesukkelmanier, een kant op gaat die goed voelt. Ergens hoop ik dat ik ooit de kracht vind om weer vegetariër, of misschien ‘zelfs’ (voor mij dan) veganist. We’ll see. Maar ik ben al blij dat ik er bewuster over nadenk, dat is stap 1. En jouw gemotiveerde en positieve berichtje helpt daar ook echt bij. Dankjewel 🙂 Liefs!

      Beantwoorden

Write a comment