Ik_noem_mezelf_geen_vegetarier_header
Daily thoughts

Waarom ik mezelf geen vegetariër meer noem

Aan het begin van dit jaar schreef ik enthousiast dat ik ein-de-lijk vegetariër was geworden. “Here we go, vlees- en visvrij leven!”, dacht ik. Mijn motivatie was enorm en ik was stiekem best een beetje trots op deze persoonlijke mijlpaal. Maar inmiddels is het acht maanden later en nu kom ik met zo’n stomme titel die suggereert dat ik geen vegetariër meer ben. “What happened?!”, denk je nu misschien. Nou, wees gerust, ik sta nog steeds als een rots achter mijn idealen. En toch noem ik mezelf geen vegetariër meer. Maar ook geen vleeseter. Of flexitariër. Toekomstige vegan queen. Of wat-dan-ook-tariër.

Oké, oké, ik heb gezondigd.
2 keer. En nog bewust ook.

Nee, ik vind mezelf niet zóóó uniek dat ik in geen enkel hokje pas (die mensen heb je ook). Ik heb alleen gemerkt dat hokjes beperkend kunnen voelen en dat ik van mezelf niet per se het één of het ander hoef te zijn. Bovendien heb ik me als ‘vegetariër’ niet altijd voorbeeldig gedragen. Want – naast dat ik veel vaker bewust vegan ben gaan eten (en die lijn blijf ik lekker vasthouden) – heb ik in die acht maanden twee keer vlees gegeten.

De eerste keer
Dat was in Porto, in juni. Met mijn vriend had ik een geweldig restaurantje uitgezocht (Taberna Dos Mercadores, heel leuk en klein!). Maar toen we onder het genot van een heerlijke rode wijn de kaart bekeken, bleken er op dat moment alleen lokale vlees- en visspecialiteiten op de kaart te staan. En toen ben ik, na een moment van twijfel, gezwicht. Voelde ik me daarna schuldig? Een beetje, ja. Maar ik heb er ook enorm van genoten.

De tweede keer
De tweede keer was tijdens mijn anti-katerontbijt op Down The Rabbit Hole festival: een ouderwets wit bolletje met drie (biologische, dat dan weer wel oké, ik stop al met goedpraten) knakworstjes voor de tent. En voor het oog van al mijn vrienden, die wisten dat ik vegetariër was. Ik had er op dat zóveel zin in dat ik mezelf wijsmaakte dat ik dit écht nodig had om me beter te voelen. Onzin, natuurlijk. Maar eerlijk? Ik genoot ervan. En that’s it. In acht maanden tijd 2 keer vlees. Verder heb ik het nooit gemist of er behoefte aan gehad. Nu ook niet. Maar ik kan niet met 100% zekerheid zeggen dat ik het nooit meer eet.

 

Waarom_ben_je_geen_veganist_header

“Maareh… hoe moeten
we je dán noemen?”

Maar ja, wat maakt dat mij nu dan? Niet per definitie weer een vleeseter, want normaliter eet ik geen vlees en dat wil ik ook niet – bovendien kunnen anderen er rekening mee houden als ik mezelf vegetariër noem. En ik eet ook nog eens regelmatig vegan, wat ik een halfjaar geleden ook nog niet deed. Maar ben ik hypocriet als ik dan wél eens in de paar maanden een stukje vlees eet of in ieder geval de eerste periode, als een soort van afkickfase? Op het festival had ik het er met vrienden over. Één vriendin vond eigenlijk van wel (en ik waardeerde haar eerlijkheid). Anderen vonden het onzin dat ik mezelf zou moeten verantwoorden naar anderen toe, bij elke keuze die niet per se bijdraagt aan mijn idealen. “Als jij een keer vlees wilt eten, doe je dat toch lekker? Wij veroordelen je niet, hoor”. En die warme uitspraak was precies wat ik nodig had – en ik geloof dat ik daarin niet de enige ben.

Ambitie vs. realiteit:
soms sta je even wat minder sterk in je schoenen
en ik vind dat menselijk en helemaal oké

Los van het handjevol sterke superidealisten is er namelijk een grote groep die heus wel aan zijn idealen wil werken, maar soms ook gewoon een moment van zwakte heeft. Want je kunt wel mooie, grootse ambities hebben; tegelijkertijd ook zoiets als de realiteit. En, oké, een mate van wilskracht. Ik denk dat veel mensen de momenten herkennen dat je even wat minder sterk in je schoenen staat, of gewoon een uitzondering wilt maken – om wat voor reden dan ook. En deze ben-ik-nou-vegetariër-of-niet-kwestie heeft mij ervan bewust gemaakt dat ik niet het type ben dat heel graag in zo’n idealistisch hokje wil zitten. Ik maak nu eenmaal wel eens keuzes die niet helemaal in één lijn met elkaar liggen. Noem het een gebrek aan wilskracht; ik noem het bewuste keuzes maken op een manier die het leuk en haalbaar houdt voor mezelf. En zo kijk ik ook naar anderen. Ik vind het helemaal oké als een vegan een keer kaas eet, als een beginnend fair fashionista een keer zwicht voor die fast fashion top waarop ze verliefd is, of als een zero waste hero een keer plastic gebruikt. We hoeven niet perfect te zijn. Ik vind het belangrijk dat we bewust keuzes maken.

Welk label ik op mezelf zou moeten plakken? Geen idee. “Zo bewust mogelijk”? Ach, ik ga het niet eens proberen. Ik ben Sara die het goede probeert te doen en op haar manier aan haar idealen werkt. Meestal met succes, soms niet. En dat is helemaal oké.

 

 

Fotocredits: Axel Oswith

10 Comments

  • Zo is het maar net! Ik durf mezelf überhaupt geen vegetariër te noemen, want het schijnt dat je dan heel veel kaas niet meer mag hebben, haha. Liever zeg ik dat ik geen vlees meer eet. Ik kan me wel voorstellen dat mensen het lastig gaan vinden als je van hun vraagt of ze vegetarisch voor je willen koken (en dat een beetje lastig vinden) en je dan regelmatig toch vlees eet. Maar 2x in 8 maanden is natuurlijk nauwelijks noemenswaardig.

    Op vakantie heb ik trouwens ook een stukje gerookte ham van mijn vriend zijn bord gekaapt en daar van genoten. Kan ik wel mee leven 😉

    Beantwoorden
  • Ik versta je verhaal volledig, maar toch blijf ik mijzelf vegetariër noemen ondanks dat ik bij hoge uitzonderingen wel eens vlees eet. Vele van mijn vrienden zijn vleeseters, en omdat ik vegetariër ben, gaan ze wel een restaurant uitkiezen met vegetarische opties (in mijn stad zijn ze nog niet zo goed mee, en zijn er veel restaurants die dit niet hebben of waar ik tevreden moet zijn met de zoveelste salade geitenkaas of mysterieuze ‘vegetarische salade’) en bij etentjes bij iemand thuis rekening houden met mijn voorkeuren. Ik eet heel soms vlees, maar als ik dat doe wil ik die keuze zelf maken, en die niet laten afhangen van andere mensen. Als ik ooit de stap maak naar veganisme, denk ik wel dat ik akkoord zou zijn met vegetarische opties buitenhuis, want ik denk dat ik anders nergens meer eten krijg

    Beantwoorden
    • Ja, daar heb je wel echt een punt. Hokjes scheppen simpelweg duidelijkheid naar anderen toe, en ik wil mijn vrienden ook niet tot last zijn met mijn ingewikkelde gedachtes en keuzes 😉 Ik snap je dus volledig. En het scheelt inderdaad ook wel als je op een plek woont waar de vegetarische / veganistische opties op één… vinger(? ;)) te tellen zijn. En als je vrienden écht goede vrienden zijn, veroordelen ze je (hopelijk) ook niet als je besluit wél een keer vlees te eten. Bedankt voor je berichtje!

      Beantwoorden
    • Ik herken wat je zegt, Katrien. Ik wil de keuze zelf maken. Ik durfde mezelf ook geen vegetariër te noemen omdat ik voor mezelf de optie openhoud om op vakantie een keer vlees te eten als de omstandigheden daarom vragen of ik iets lokaals met vlees of vis wil proberen (heb ik ook gedaan afgelopen reis). Ik merkte alleen dat ‘ik eet liever geen vlees’ veel te veel onduidelijkheid schepte bij anderen. Daarom zeg ik als ernaar gevraagd wordt dat ik geen vlees eet (ik let (nog) niet op stremsel e.d.), maar ik maak er geen geheim van dat een uitzondering onder bepaalde omstandigheden mogelijk is. Voor mij helpt het hokje dus juist wel, maar ik vind het supergoed dat je je overweging voor ons hebt opgeschreven Sara, omdat ik denk dat hokjes ook kunnen beperken. Ze kunnen mensen het gevoel geven dat ze het niet goed genoeg doen en dat is zo zonde. Het gaat immers niet om het label, maar om de impact en of jij ze zelf goed voelt bij je keuzes.

      Beantwoorden
  • Misschien is het sowiso een goed idee om jezelf niet meer aan te duiden met ‘ ik ben…. (vegetarier/veganist/flexitarier) ‘ Ik vind dat zelf altijd een beetje gek om jezelf te definieren aan de hand van wat je wel of niet eet. Ik eet wel vlees maar hooguit twee keer per week, en meestal één keer vis , en alleen biologisch. Dus desgevraagd zeg ik zoiets als ‘ik eet liever geen vlees’ of ‘ik eet overwegend vegetarisch’ in sociale situaties.

    Beantwoorden
    • Ja, mee eens, hoor. Al vind ik het soms lastig dat ik voor mezélf zaken niet hoef te definiëren omdat ik mezelf altijd begrijp, maar om mijn gedachten kenbaar te maken aan anderen, zodat zij er goed mee om kunnen gaan, heb ik toch op de één of andere manier duidelijkheid te scheppen. Voor mijn gevoel, dan. En hokjes scheppen nu eenmaal meer duidelijkheid dan een wolk van gedachten die afhankelijk is van hoe mijn pet op dat moment staat. Maar je oplossingen vind ik hele fijne! “Ik eet liever geen vlees”, of zo min mogelijk, is inderdaad een mooie tussenweg. Ik ga ze eens proberen 😉

      Beantwoorden
  • Wat een goed stuk, ik ben het hier helemaal mee eens! Ik sta er precies hetzelfde in. Ik ben ook gewoon een beetje labeltjes-moe. Er moet altijd overal maar een label op geplakt worden en ik ben het een beetje zat. Goed dat je hier zo open over bent.

    Beantwoorden
    • Thanks, lieve Iris 🙂
      Ja, pfff… zo ingewikkeld is het allemaal! Labels maken het ingewikkeld, maar expres géén labels plakken, ook, merk ik. Vandaag had ik het nog op mijn werk, toen zei ik dat ik geen vlees hoefde. Toen kreeg ik de vraag: “oh, ben je vegetariër?” “Mja, nou, soort van.” En toen legde ik maar uit dat ik in principe geen vlees eet, en ook regelmatig bewust vegan, maar dat het kán zijn dat ik eens in het jaar wel vlees eet. Dus dat ze – móchten ze het ooit een keer bij me zien – niet gek op moesten kijken. Maar vrijwel altijd dus niet.
      Echt een suuuperlange (en achteraf veel te overdreven, haha) uitleg, maar ze begrepen het wel. Pfoe, wat een gedoe. Ik ga maar eens aan mijn ellenlange uitleg werken, denk ik 😉

      Beantwoorden
  • Same here, maar dan met het “vegan” label. In het begin maakte ik enkel uitzonderingen als het echt niet anders kon, maar nu zijn we 9 maanden verder en geniet ik gewoon af en toe van een croissantje of van een vleesvervanger met ei erin. Oh en ik “mag” weer lipstick en lippenbalsem met bijenwas kopen van mezelf en tweedehands leren items, wat het shoppen voor goede en duurzame cosmetica en accessoires een stuk makkelijker maakt 🙂 Alleen niet “vegan” maar dat is prima, ik noem mezelf dus ook geen vegan (meer) zodat het kan. Vegetarisch eten gaat me wel makkelijk af, maar dat heeft ook echt jaren geduurd…

    Ik denk eigenlijk dat als ik geen blog had en geen commentaar zou krijgen van anderen dit helemaal geen issue zou zijn. Ik heb nu het gevoel dat ik mezelf moet verantwoorden en ik krijg door de diervriendelijke en duurzame insteek van mijn blog ook veel vragen over en dat laat me dan soms weer schuldig voelen, waardoor ik het probeer uit te leggen en te verantwoorden. Wil ik mee stoppen haha, het is mijn leven en ik weet dat ik mijn best doe 🙂

    Mooi geschreven!

    Beantwoorden
    • Zo fijn om dit te lezen, juist van zo’n (vanuit mijn perceptie in ieder geval :)) invloedrijk persoon als jij. Zó herkenbaar wat je zegt: ik voel dat laatste ook heel erg. Omdat ik met nu out in the open voor conscious fashion hard maak en commentaar krijg, ben ik me extra bewust van de keuzes die ik maak en of ze wel in het hokje passen dat ik mezelf door de tijd heen aangemeten heb. Tegelijkertijd biedt het me ook wel weer een enorme stok achter de deur voor áls ik een keer geneigd ben om een niet zo goede keuze te maken; júist omdat ik erover schrijf voel ik die verantwoordelijkheid. Ergens ook wel lekker, haha.
      En ja, jij doet niet alleen enorm je best, je doet het ook nog eens ontzettend toegewijd en fantastisch! Daar heb ik echt heel veel respect voor 🙂 Thanks, liefs!

      Beantwoorden

Write a comment