Thoughts

Waarom we meer wereldverbeteraars nodig hebben (en waarom je niet te idealistisch kunt zijn)

Als je me vraagt naar de mensen die me het aller-aller-állermeest inspireren, noem ik in één zucht Jane Goodall, Malala Yousafzai en Emma Watson. Stuk voor stuk fantastische mensen, die zich op hun eigen manier hard maken voor een mooiere wereld. En als ik kijk naar hoe onze planeet er momenteel voor staat en hoe het gros van de mensheid met elkaar om gaat, vind ik dat de wereld (héél) meer van deze mensen nodig heeft. Positieve veranderaars, die tegen de massa in durven gaan, eigenwijs durven zijn en zich uitspreken voor wat zij belangrijk vinden. Vandaag een stukje gedachtewolk van yours truly, over een onderwerp waar ik veel over nadenk. Idealisme.

 

Eerst: 3 idealisten die me ontzettend inspireren

 

 

Jane Goodall,
antropoloog en bioloog

Ik weet niet of ik het al eens heb gedeeld, maar mijn aller-aller-állergrootste inspiratiebron ooit is de inmiddels alweer 83-jarige Jane Goodall. Deze fantastische vrouw heeft zich een groot deel van haar leven (40 jaar!) toegewijd aan het bestuderen en begrijpen van chimpansees. In het tweede deel van haar carriere besloot ze om zich daarnaast hard te maken voor meer liefde voor mensapen en de natuur in het algemeen. En dat doet ze nog steeds, het is haar waardevolle levenswerk geworden. Ik bewonder haar positieve strijdlust en energie – als ik naar haar kijk, zie ik één bonk liefde voor de wereld. Door vast te houden aan waar ze in gelooft, heeft ze al zoveel mensen weten te bereiken én te inspireren. Eens in de zoveel tijd kijk ik bovenstaand filmpje, een fragment uit de prachtige documentaire Human (van Yann Arthus-Bertrand).

 

 

Malala Yousafzai,
kinderrechtenactivist

De Pakistaanse Malala Yousafzai is bekend geworden door haar strijd om meisjes naar school te laten gaan. Ondanks dat ze in 2012 bij een doelgerichte aanval door de Taliban werd neergeschoten in haar hoofd en hals en zwaargewond raakte (FYI: ze was toen víjftien) ging ze – en zelfs met nog meer vuur – verder met haar strijd, tot op de dag van vandaag. In 2014 ontving Malala op 17-jarige leeftijd de Nobelprijs voor de vrede. Hierboven zie je de trailer van de documentaire die over haar leven en vechtlust werd gemaakt, “He Named Me Malala”. Als er íemand is die niet terugdeinst voor autoriteiten en opkomt voor waar ze in gelooft, is het Malala wel. Deze jonge vrouw zet me altijd ontzettend op scherp. Als niemand zich ergens hard voor maakt, gebeurt er nooit iets. En als één iemand dat maar hard genoeg doet, kan ze de levens van vele mensen positief veranderen. Dat is goud, toch?

 

 

Emma Watson,
feminist en fair fashion advocate

Emma Watson kennen we natuurlijk als actrice, maar ze is ook uitgesproken feminist (zie het filmpje hierboven), fair fashion advocate en VN-ambassadrice. Wat ik fantastisch vind aan haar, is dat ze haar bekendheid niet gebruikt om zichzélf de hemel in te prijzen, maar om een stem te geven aan bepaalde groepen die zich minder kunnen laten horen. Ze komt op voor de rechten van vrouwen en in het specifiek kledingwerkers in de mode-industrie. Om het laatste kracht bij te zetten, draagt ze alleen nog maar duurzame en eerlijk geproduceerde creaties op de rode loper (hier vind je mijn favorieten). Met haar bekendheid bereikt ze een ontzettend groot publiek van over de hele wereld en inspireert ze veel mensen om na te denken over belangrijke onderwerpen. Wát nou actrice; powervrouw, 360 graden rond!

 

De mensen die me inspireren, doen geen compromissen op hun idealen. Ze dagen de status quo uit en ze geven nooit op. Dat zouden meer mensen moeten doen.

 

Deze vrouwen dagen hun omgeving uit met een positieve boodschap. Ik bewonder hun wilskracht en strijdlust; ze praten niet alleen mooi met de menigte mee, maar ze durven er ook tegenin te gaan als ze iets anders geloven. Ondanks tegenslagen gaan ze door met hun missie. Zo zorgen ze voor verandering. Misschien niet meteen, maar uiteindelijk wel.

En ik vind dat de wereld meer van zulke mensen nodig heeft; die het systeem uitdagen en ons inspireren. Want man, wat valt er nog veel te verbeteren. De modewereld wordt nog steeds gedomineerd door fast fashionketens vol blabla. De politiek zit vol met blabla. De brandingwereld, de branche waarin ik werk, zit vól met blabla. En dat vraagt om een tegengeluid. Hierboven noem ik natuurlijk niet de minsten, maar ik geloof dat in alle lagen van de bevolking mensen kunnen opstaan die door mooie woorden van machtige corporates en overheden heen prikken en bottom-up laten zien hoe het óók kan. Met grote acties of kleine gebaren, dat maakt niet uit.

 

Veel mensen durven zich niet in te zetten voor verandering, omdat ze zeggen dat “de wereld nu eenmaal zo werkt”.

 

Als ik naar mezelf kijk, zie ik iemand vol idealen. Tegelijkertijd zie ik ook iemand die nog ontzettend op safe speelt in het leven. Ik schrijf veilig van achter mijn laptop over hoe de modewereld beter kan, maar ik ga niet de barricades op. Dat is niet erg, maar als ik dan naar bovenstaande vrouwen kijk, denk ik toch wel: “tandje bij, Sara?”

Hoewel ik vind dat ik nog veel harder aan mijn eigen idealen kan trekken, ben ik wel iemand die denkt dat het kán. Dat alles anders kan, als we maar willen (even voor de duidelijkheid: ik ben geen genie, hóe is een ander verhaal ;)). Ik hoor wel eens mensen zeggen: “tsja, zo werkt de wereld nu eenmaal”. Maar noem me jong en naïef – ik geloof dat niks definitief is. De wereld is continu in ontwikkeling en “het systeem” is geen vaststaand gegeven waar we dan altijd maar genoegen mee moeten nemen. Wat als Malala genoegen had genomen met het feit dat veel kinderen op de wereld onderdrukt worden en geen kans op een betere toekomst hebben? Wat als niemand in de LGBT-community op had durven staan voor een gelijke behandeling? Wat als vrouwen in de afgelopen honderd jaar niet voor hun rechten waren opgekomen? Wat als we allemaal genoegen nemen met een verknipte mode-industrie?

 

tumblr_nh9pjfQkEe1rzadffo1_1280

 

“Wie de wereld wil veranderen, moet nu eenmaal onredelijk, onrealistisch en onuitstaanbaar zijn.”

 

Vorig jaar las ik het boek “Iedereen Gratis Geld” van Rutger Bregman. Op de laatste bladzijde van het boek (waarin hij het basisinkomen voorstelt), las ik de zin: “wie de wereld wil veranderen, moet nu eenmaal onredelijk, onrealistisch en onuitstaanbaar zijn”. En dat inspireerde me zó. Vooral het woordje ‘onrealistisch’. Een ‘onrealistisch’ idee betekent voor mij niet dat het niet mogelijk is, maar dat het simpelweg niet past binnen de status quo. Omdat we vasthouden aan een bepaalde manier van denken en het idee daar haaks op staat, gaan we er van uit dat het niet kan en zien we de brenger van het idee als dom, naïef of irritant. Maar alles kan. Als grote corporates zeggen dat ze pas in 2030 fair trade kunnen garanderen omdat ze zóveel moeten veranderen (en 2020 dus onmogelijk is), gaan mijn nekharen overeind staan. Is het écht niet mogelijk, of is het bedrijf niet bereid om veel tijd, energie en geld te investeren op de korte termijn? Volgens mij ligt daar het probleem; niet in het idee. Het omgooien van een bestaand systeem is vaak niet de makkelijkste weg. Maar soms wel de beste.

De mensen hierboven, en vele andere veranderaars, inspireren me. Door hun eigenwijsheid te gebruiken, bewijzen ze dat het kán, de wereld mooier maken. Kijk maar naar alle mooie stappen die in de geschiedenis zijn gemaakt door alle mensen die bleven gaan voor waar ze in geloofden. We hebben ze nodig, die idealisten en veranderaars. En als iemand ooit tegen je zegt dat je te idealistisch bent ik heb het zelf niet zo lang geleden meegemaakt, bedenk dan dat dát waarschijnlijk niet de persoon is die de wereld gaat veranderen. En jij misschien wél. Als je er maar voor gaat.

 

2 Comments

  • Wat een mooi artikel <3 En hele mooie voorbeelden!

    Beantwoorden
  • Yes, mooi! Ga ik in gedachten houden voor als ik merk dat iemand me ‘raar’ vindt 🙂

    Beantwoorden

Write a comment