Daily thoughts, Fair fashion

Fast fashion glitterlaarsjes, of toch niet…?

NÉÉÉÉÉÉÉÉÉÉ! ÉÉN VAN MIJN GLITTERLAARSJES IS KAPOT, %(*^#^%%!!!! Op de fiets naar mijn werk leek mijn ene voet al kouder te voelen dan de ander – en na mijn hoofd even in het zand gestoken te hebben, kan ik er niet meer omheen. Het rechterlaarsje is op de naad op mijn wreef gescheurd. Flínk gescheurd (zie boven), het is klaar met mijn lieve, líeve glitterlaarsjes. Basta. Na de zeven stadia van rouw te zijn doorlopen, raap ik mezelf bij elkaar voor een plan. Want – like, duh – ik móet nieuwe. Exact dezelfde, met een smalle chelsea boot-achtige schacht en een middelhoge blokhak. In maat 40 (anyone?!).

IK MOET NIEUWE GLITTERLAARSJES. ÉCHT. MAAR ZARA MAG NIET MEER…

Ze waren van Zara. En als je mijn nieuwe shopregime een beetje kent, weet je natuurlijk dat ik nóóit aan nieuwe ga komen. Allereerst koop ik niet meer bij Zara (mochten de laarsjes er nog verkocht worden). Voor mij staat de keten symbool voor meedogenloze fast fashion en ik ben niet bereid om Amancio Ortega’s (Zara’s eindbaas, één van de rijkste mannen ter wereld) portemonnee nog te spekken met enkele euro’s, terwijl mensen aan de andere kant van de wereld de werkelijke prijs betalen. Niet alleen Zara is nu not done; ik boycot momenteel zo ongeveer élke modegigant. En laten dat nu juist de merken zijn die trendproducten als glitterlaarsjes verkopen.

Oké… Maar waar vind ik dan in godesnaam nieuwe glitterlaarsjes? De paar duurzame schoenenmerken (die overigens op één hand te tellen zijn) verkopen geen soortgelijke items. Naast het franse Veja en Good Guys ken ik geen enkel ‘beter’ schoenenmerk dat überhaupt aan mijn modeverwachtingen voldoet. Op tweedehands platforms ben ik ze nog niet tegengekomen. Ga ik toch zwichten voor fast fashion ketens, die ze nu in overvloed aanbieden? Ga ik soortgelijke laarsjes van een ‘beter’ merk zelf toetakelen met glitters (onmogelijk met mijn motoriek)? Of ga ik accepteren dat mijn principes vóór de perfecte glitterlaarsjes gaan?

 

DSC_0406
Nog een foto van mijn door-de-tijd-heen-compleet-uit-vorm-geraakte-en-inmiddels-kapotte-en-vale lieve vrienden. Gewoon, om ze te eren.

 

Die glitterlaarsjes zijn niet de enige items waar ik als duurzamere modefan tegenaan loop. Ik moet vaak inleveren op keuze en soms op stijl. Zo ben ik stééds op zoek naar de perfecte, witte blouse, de perfecte zwarte trui en de perfecte middenblauwe jeans die mijn figuur eer aandoet. Allemaal zonder succes, vooralsnog. Vaak vind ik het net-niet.

ZAL IK DAN TOCH?
IK WIL GEWOON MOOIE KLEDING 🙁

En die #firstworldproblems vind ik niet altijd even gemakkelijk. Want hoewel ik er natuurlijk zelf voor kies om het mezelf moeilijk te maken, vind ik mezelf fashion-wise soms heel zielig. Dan kijk ik op de tofste modeblogs waar meiden hun fantastische, trendy budgetvondsten showen. En daar sta ik dan voor de spiegel, met een outfit die ik met veel pijn en moeite bij elkaar heb gesprokkeld en die – daar moet ik eerlijk in zijn – niet altijd tegemoet komt aan mijn esthetische mode-ideaal.

En dat doet me soms twijfelen. En al helemaal op zo’n ik-moet-nieuwe-glitterlaarsjes-hebben-moment. Gedachten als: “Zal ik dan toch? Één keertje?” “Ik wil gewoon mooie kleding :(” komen dan in me op. Ik merk dat zulke gedachten eerder in mijn hoofd komen als ik even minder met duurzame mode bezig ben geweest. Dan ga ik makkelijker denken. Toen ik startte met het typen van dit artikel, zat ik ook een beetje in een halve zwichtfase. Maar nu ik dit typ en er dus weer meer over nadenk, besef ik maar al te goed dat ik niet wil meedoen aan fast fashion praktijken. Want, naast dat het milieu er enorm onder lijdt, zijn er mensen de dupe van. Mensen als jij en ik, maar die toevallig ergens anders geboren zijn. Mensen met gelijke dromen en idealen en veel minder kansen. We staan hier veel te weinig bij stil. Ik denk terug aan documentaire The True Cost, waarin een een Indiase vrouw (van mijn leeftijd, notabene) emotioneel vertelt over hoeveel pijn onze mode-industrie haar doet.

 

truecost
Screenshot uit The True Cost, waarin een moedige, jonge Indiase vrouw haar hart uitspreekt over de mode-industrie waarin ze werkzaam is.

 

KLEDING MÁÁKT MIJ NIET,
HET IS SLECHTS EEN MOOIE BONUS

En die gedachte reduceert mijn domme behoefte aan glitterlaarsjes tot iets onbenulligs. Sterker nog: het maakt mijn hele behoefte aan nieuwe en perfecte kleding tot iets belachelijks. Hóe vaak vind ik dat ik niks heb om aan te trekken? En hoe vaak klaag ik naar mijn spiegelbeeld dat ik er niet altijd uitzie zoals ik zou willen (terwijl: als ik eerlijk ben naar mezelf, vind ik dat ik het binnen de perken van duurzamere mode prima doe). Ik ben een aansteller, met mijn gemekker van: “boehoe, ik kan lang niet alles dragen omdat ik principes heb”. Want doet het ertoe? Ik ben waar ik voor sta. Ik ben mijn principes, mijn karakter. Mijn idealen en passies. Een outfit kan mijn best features versterken en het experiment geeft een funcfactor en een goed gevoel over mezelf. Maar een outfit máákt mij niet, het is slechts een leuke bonus. Dus moet ik er ook niet zoveel waarde aan hechten. En dat ik er niet op mijn hipst uitzie, doet er al helemáál niet toe. Als ik maar lekker in mijn vel zit, volg wat ik belangrijk vind en dankbaar ben voor de luxe die ik überhaupt heb om te kiezen. Mijn garderobe is verre van perfect (zie onder. En denk de rommel een beetje weg, ik heb het voor de foto niet mooier gemaakt dan het was). Maar móet het perfect zijn? Tevredenheid siert de mens.

Met die gedachte begraaf ik tijdelijk, want ik ken mezelf… over een maand moet ik dit artikel maar een keer teruglezen mijn glitterlaarsjesfrustraties. Jammer dan. Let it go (al blijf ik Marktplaats, United Wardrobe en The Next Closet natuurlijk in de gaten houden… ;)). Want ik ben niet wat ik draag, ik ben waar ik voor sta.

 

DSC_0373_vierkant

Write a comment